Over groeten

– 2010 –

Ik ben een groeter, mijn vader was een groeter, mijn oudste zoon is een groeter. We kunnen er niets aan doen. Het is een levenshouding. Groeters zijn mensen die groeten. Of je de ander nu kent of niet. Je kijkt hem of haar even aan, knikt vriendelijk en zegt iets. En soms is een vriendelijk knikje ook goed.

Waarschijnlijk is dat groeten ook de oorzaak van de vele praatjes die mij overkomen. Zodra je iemand iets langer dan strikt nodig is aankijkt, ontstaat er een soort intermenselijk krachtenveld waarin je twee dingen kunt doen:  je vervolgt resoluut je weg en sluit je af, of je zegt iets. En als je wat zegt, zegt de ander vaak wat terug. Zo sprak ik op station Groningen Noord – een gruwelijk oord- om half elf ’s avonds een mevrouw over de Nederlandse monetaire politiek.  We waren alleen op het perron.  Ik zeg: ‘Goedenavond, als het hier tenminste een goede avond kan worden.’  Zij houdt een vurig pleidooi voor meer kunst op dit soort troosteloze plekken. ‘Geld kan het probleem niet zijn:  ik las laatst dat de staatsschuld meer dan 300 miljard is. Dan kan een paar miljoen er toch ook nog wel bij. Toch?’

Het zijn kleine gesprekjes die in feite nergens over gaan. Toch hebben ze wel een functie. Ze verhogen de sociale samenhang in deze samenleving. Ik wil subsidie.

Help me onthouden dat ik ook nog een keer iets schrijf over Gronings groeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: