Een sprongetje

Hartelijk gefeliciteerd. Het is vandaag Gedichtendag. Dat is in zekere zin een aanfluiting. Net zoals het bijvoorbeeld altijd Vaderdag zou moeten zijn, zou het altijd Gedichtendag moeten zijn. En vooruit: Moederdag. Maar toch is al die belangstelling voor poëzie natuurlijk alleen maar meegenomen.

Ter gelegenheid van de gedichtendag werd dinsdag het gedicht van het jaar “benoemd”. Dat is in 2012 Wij waren geen jongens van David Troch. Ik heb er nog niet zo veel mee. We moeten nog wat aan elkaar wennen. Gelukkig heb ik daar een jaar de tijd voor.

Dat is meteen ook het mooie van poëzie: sommige gedichten worden je vriend. Ze kunnen je troosten, aan het denken zetten, aan het lachen maken of verbazen. Sommige gedichten kunnen je opbeuren. En bij sommige gedichten kun je je eigen verhaal kwijt. Maar altijd geldt: je moet die gedichten wel even tijd geven. Het is eigenlijk net als met echte vriendschap. Dat is maar zelden vriendschap op het eerste gezicht. Je kijkt elkaar eens aan en denkt van de ander zo het jouwe. Maar dan is er toch die aantrekkingskracht waardoor je elkaar wat ruimte en tijd geeft om te snuffelen. Te kijken. Te raden. Te luisteren.

Neem dit gedicht van Fetze Pijlman:

Eén sprongetje en je zweeft
over de daken van het dorp
boven de schoorstenen en
de boomkruinen van de rode
beuken rond de kerk. Zie
het land als een lappendeken
dat wijd en zijd reikt naar zee.
Hoor je het getinkel van glazen
het gerinkel van bestek en porselein
ruik je de kruidnagel, het kaneel:
er is een feestmaal in de maak.

Kom op
één sprongetje.

Op sommige van die barre winterse dagen vol grauwe mist en zompige modderwegen zonder begin of eind kan dat ene sprongetje, als de violist van Chagall, me opbeuren. En soms ruik ik dan dat feestmaal in de maak.

En deze:

Onder de bomen

Vrienden zijn het. bomen

die gesprekken met je voeren
je gedachten laten gaan
als hun bladeren
het licht laten schommelen.

Het zijn je vrienden. bomen.
Hun schaduw leggen ze
als een arm om je heen
als je alleen wilt zijn
en niet alleen wilt zijn.

Goed. Dit is een zomers gedicht. Zover zijn we nog niet. Eerst gaan we volgende week schaatsen. En dan ploeteren we ons door februari en maart… inderdaad, één sprongetje.

PS: Het eerste gedicht is uit: Fetze Pijlman, Val. Uitgeverij De Berk. Heemstede, 2009. Het tweede gedicht vindt u bij uitgeverij Plint op een prachtige poster.

Auteur: Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s