Midsomer murders

Achter de luiken van m’n werkkamertje zitten ijsbloemen. De echte. De zilverwitte, iets lichtdoorlatende waas op het glas verdampt langzaam. Als ik dit schrijf zijn de eerste gaten gevallen. Ik heb weer wat uitzicht naar het noorden, de ijsbaan ligt er pront bij.

Gistermiddag hoorden we er een schot. Geschrokken keken we uit het keukenraam, net terug van een kleine verkennende schaatstocht naar het Damsterdiep. We zagen een scène uit Midsomer murders maar dan in Leermens: de priksleewedstrijd op het ijs van ijsver. Nooitgedacht in Leermens. De regisseur heeft stevig uitgepakt. Strak blauwe lucht. Het dorp, dik ingepakt, heeft zich verzameld op de ijsbaan. Kindertjes spelen achter een stoel of achter de rollators. Ze rollen door de sneeuwbanken die door regelmatig ijsvegen zijn ontstaan. Hier en daar gaan wat sneeuwballen door de lucht. En sommige kinderen oefenen echt. Aarzelend krabbelend of voluit achter hun eigen voeten vallend. Ze blijven alleen op de been doordat ze het andere er heel snel naast schuiven. Sommigen worden aangemoedigd door vaders of moeders. Anderen gaan hun eigen weg. Wat opgeschoten jeugd is met ijshockeysticks in de weer.

De grote mensen staan bij het priksleeparcours. Op een uithoek van de ijsbaan is een baantje van 8 x 50 meter uitgezet. Aan de oostzijde staat “het dorp”. Aan de westzijde het organiserend comité. Dat comité bestaat uit jongens die bij mijn zonen in de klas zaten; nu staan ze daar alsof ze er al honderd jaar staan en bewaken de gang van zaken op grond van regels die al honderd jaar gelden. Geroutineerd hanteert Jeroen het startpistool. Het parcours is eenvoudig. De priksleeër moet halverwege om een autovelg draaien en door naar het einde van het parcours waar nog zo’n velg ligt. Daar moet je omheen. De priksleeër zet zich af met twee stevige stokken met een stevige punt. Dat is nog niet zo makkelijk: zo’n priksleetje is echt klein en de draai om de velg is lastig. Dus waar laat je je benen? Fokko gebruikte als enige de kniezit maar kwam daar tegen Nane niet ver mee. Toch had Stefan die kniezit beter kunnen gebruiken. Hij zat te ver naar voren en zijn voeten raakten de grond en dan is het snel met je gedaan.

Ja, Midsomer murders. Gelukkig zonder lijk.Toen we op de baan aankwamen was de eerste manche min of meer gereden. In de pauze die volgde kon ik weer wat namen oefenen. Het moeilijkst zijn die kinderen die toen onze jongens klein waren net wat ouder waren. We kenden ze toen wel maar ze kwamen niet over de vloer. Na de pauze verzamelden we ons weer bij de priksleebaan. Het startspistool blijkt weer net zo onschuldig. Bij de dames won Bethli. Natuurlijk. Bij de mannen moest good old Nane het uiteindelijk toch afleggen tegen Michiel. De jongelui nemen het stokje over. De ijsbloemen zijn  weg. Mijn uitzicht is eindeloos.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s