ISCOMS 2012

Deze week vond in een groot universitair medisch centrum in het noorden van het land een groot studentencongres plaats. 500 studenten uit de hele wereld bezochten het ziekenhuis voor lezingen, presentaties en courses. Vandaag gaan ze met z’n allen naar Giethoorn. Ik had een kaartje voor het congres want ik ben de vader van een van de leden van de executive board van het congres.

Ik herinner me dat datzelfde zoontje in de selectie van Groningen speelde. We’re talking Voetbal. Dat was wat. Voor hem. En ook voor mij. Ik was de vader van “Jojo Buitenzorg”. De jongen die Robben zou doen verbleken. En dat zegt hier wat. Bij ieder balcontact steeg ik een beetje op. En u begrijpt: iedere keer landde ik ook weer. Maar dat deed er niet toe. Ik stond er. Samen met de andere ouders. We waren een soort schaduwteam. We steunden elkaar, we bespraken de knie van Piet, de teen van Karel en het vele huiswerk van Klaas en de vele kilometers die we zogenaamd zuchtend moesten afleggen in het voetspoor van het elftal. Wat genoten we. En dan komt de gevreesde brief van de KNVB: ‘Hartelijk dank en wat was je goed en je begrijpt niet iedereen kan meedoen maar we blijven je volgen … ‘

Gisteravond zaten we als ouders van de leden van de executive board aan, aan het congresdiner in kasteel Nienoord. Ik gloeide. Ik voelde het. Ik zag het in ieders ogen. Trots. TRots. TRotS. We bespraken met elkaar het aantal hertentamens dat onze kinderen dankzij dit congres mochten doen. En wat een mooie speech Dorien inderdaad hield. En hoe Tom geroutineerd een toast uitbracht zonder glas. En hoe die kinderen van ons de salsa dansten …

En dan is het klaar. Wij nemen afscheid van elkaar. Waarschijnlijk zien we elkaar nooit meer. Misschien dat één van onze kinderen prof wordt. Dan horen we nog wat van haar of hem. Ik keek nog even naar mijn zoon toen ik wegging. Hij danste met een vreemde vrouw. En waarachtig. Achter hem liep een moeë man, type uitgerangeerde voetbaltrainer, met een tas van de KNVB. Ja, dat is waar ook. Ze bleven hem volgen. Maar om mij hoefde het niet meer.

Auteur: Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s