Mijn onzinding

Nee. Nee. Ja. Ja. Nee, ik hoef geen zegels. Nee, ik spaar geen punten voor de FC Groningen-bal. Ja, ik wil wel de bon. Ja, ik wil wel het onzinding. Afrekenen is werken. Afrekenen is meedoen aan een enquête. Onze kinderen doen niet zo veel meer met de voetbalplaatjes, de miniknuffeltjes, de Disneyspeeltjes of de andere speeltjes die je krijgt bij 5, 10 of 20 euro boodschappen. En we zijn nog niet in de gezegende omstandigheid dat ik ze voor mijn kleinkinderen mag sparen. Dat ik ze toch wil, is echter geen hebberigheid. Het is gulheid.

Nog voor ik het onzinding heb, ben ik al naarstig op zoek naar blije ontvangers. Die zijn er meestal in overvloed. Ik vraag altijd keurig aan de moeder of vader of ik mijn troep aan hun kind kwijt kan. Dat mag altijd. En hoewel ik kan zien dat het kind in kwestie er blij mee is, reageert het maar zelden heel uitgelaten. Ik vind dat prima. Maar de aanwezige opvoeder vindt dat vaak minder: ‘Wat zeg je dan?’

Gisteren zag ik geen parate slachtoffertjes. Maar toen spotte ik een oma. Een echte. Ze zat met haar aankopen net iets onder de magische grens van nóg een onzinding. Ze vroeg beleefd of ze niet toch dat ene extra onzinding mocht. Ze bedelde. Het mocht. Kat in het bakkie. ‘Mevrouw, wilt u mijn onzindingen?’ Zelden een vrouw zo blij gemaakt. Ze dankte mij oprecht en uit de grond van haar hart: ‘U wordt vast een heel lieve opa!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: