Laarzen

Mijn vader werd geboren in 1925 en groeide op in Amsterdam. Zijn vader was diamantslijper maar raakte door de crisis werkloos. Dat was armoe. Pas toen hij een vaste betrekking kreeg bij de PTT krabbelde het gezin wat op. Op zijn 17e kon ook mijn vader “bij de Post”. De Post moest drieduizend mensen leveren voor Duitsland. En dus namen ze drieduizend mensen aan en stuurden die naar Duitsland. Dat wist mijn vader niet toen er aan de slag ging. En toen de trein naar Duitsland kwam, moest hij kiezen: hij naar Duitsland of zijn vader naar Duitsland.

Daar in Duitsland had hij het zwaar. Hij was eenzaam. Hij had honger. Hij had het koud. Maar hij werkte bij de pakketpost. En hoewel dat levensgevaarlijk was, pikte hij om zijn rantsoen wat aan te vullen af en toe een pakket. De inhoud daarvan ruilde hij voor eten en kleren.  Zo kwam hij in het bezit van een onderbroek van de Waffen SS. De deal werd verraden en op een nacht stonden er plots zes Waffen SS’ers in zijn kamer. Ze vonden de onderbroek en mijn vader werd gearresteerd. Het was in de laatste dagen van de oorlog maar de rechtsgang functioneerde nog prima. De Duitser met wie hij zaken had gedaan werd veroordeeld tot Strafeinsatz. En mijn vader moest in afwachting van aanvullend politieonderzoek naar huis. Hij wachtte  de resultaten van het onderzoek niet af, het Duitse Rijk stond op instorten. Met een paar mensen jatte hij een postkar. Daar zetten ze hun spullen op en ze  vertrokken.

Alles bij elkaar duurde die reis ruim een maand. Op een gegeven moment konden ze met de trein verder. Mijn vader begroef zijn spullen om ze later op te halen. Maar hij nam nog wel een paar heerlijke warme, stevige Poolse laarzen mee, voor zijn vader. In al zijn omzwervingen die maand behield hij die laarzen. Eenmaal thuis gaf hij de laarzen aan zijn vader. Maar zijn vader trok ze niet aan. ‘Jongen, daar ben ik toch te veel heer voor.’ Ergens in Duitsland ligt nog een zak met alles wat mijn vader in die mei-dagen van 1945 aan waardevolle bezittingen had. Veilig verstopt.

4 gedachten over “Laarzen”

    1. Mijn zusje en ik hebben een jaar of 5 geleden mijn vader en moeder vier keer “geïnterviewd”. In vier keer anderhalf uur vertelden ze hun verhaal en hun verhalen. Het zijn flarden natuurlijk maar hetis voor ons geweldig om al die verhalen nu echt te hebben. En het was voor ook mooi om eindelijk al die verhalen vastgelegd te hebben.

  1. Wout, het is inderdaad een ontroerend verhaal. Ik heb het direkt van jouw vader gehad toen ik een keer langs kwam op hun vacantie bestemming in Italie. Het was een avond die altijd bij me zal blijven.

    1. Ha Barbara, ja, die oorlog hakte erin. En het was alsof er telkens weer nieuwe herinneringen boven kwamen drijven. En met zoveel details. Dit stukje heb ik uit het boek dat we maakten voor mijn ouders en ons met verhalen over hun jeugd en Indië. Daar ben ik nog steeds erg blij mee. Groeten, we spreken elkaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.