Avontuur

Als jongetje wist ik het zeker. Het woord ‘avontuur’ werd consequent fout gespeld. Het moest natuurlijk zijn ‘avonduur’. De grootste avonturen gebeurden immers ’s avonds. Ik kon het weten want in de boeken die ik las, was altijd sprake van spannende avonturen. Dat die formulering iets pleonastisch heeft, kwam dan weer niet in mij op. Maar wat een woord. Avonduur. Avontuur. Wat had ik graag een avontuur beleefd. Met smokkelaars, schatten, kliffen, bijna-fatale ongelukken die goed aflopen en dat je dan de hond van de jonker krijgt.

Het is aardedonker als ik ’s avonds van Loppersum naar Leermens fiets. Je ziet geen hand voor ogen. Op de Schoolweg is geen straatverlichting. Er is geen maan. Het is bewolkt. Ja, ver weg zie ik vaag wat licht bij de Eemshaven. En achter me weet ik dat de toren van Loppersum verlicht wordt en zo een baken in de zee is. In de verte komt een flikkerend en schommelend lampje me tegemoet. Een fietser. Denk ik. Hij of zij komt dichterbij. Ja, een fietser. Het fietspad is smal. Ik ga aan de kant. Het past net. We groeten. We zien elkaar niet. We zien elkaars lamp. Dan is het weer donker om me heen.

Avontuurlijk aangelegd als ik ben, stop ik in de bocht bij de Gerichtsweg. Ik laat de duisternis op me inwerken. Om me heen is het stil. Langzaamaan blijkt duisternis relatief. Ik zie in de verte de buitenlamp van de Dieftilschool. En ik zie flauw iets van de contouren van de essen rond school. Ik zie de voren in het juist geploegde land rechts van me. Ik zie m’n hand. Ik zie een figuur naast me. Ik schrik me wezenloos. Het is een richtingaanwijzer. In verband met de duisternis doet hij even niets maar overdag wijst hij richting voor wie wil. Ik wil verder maar rijd van de weeromstuit het gras in. Ligt hier een sloot naast de weg? M’n voorlamp doet het bij deze snelheid niet. Ik stop, stap af en til de voorvork omhoog. Ik draai aan het voorwiel en er is licht. Even links aanhouden, zie ik.

Vroeger las ik spannende boeken met avonturen. Nu heb ik zomaar mijn eigen avonduur. Bij de Gerichtsweg. Bij Dieftil. Geen hond te zien.

4 gedachten over “Avontuur”

    1. Ik doe heel voorzichtig. Want hoe mooi Marokko ook is, ons Groninger land is toch ook erg fijn. Gisteren was het hier ruim 40 graden. Ik bedoel … dat gebeurt in Groningen niet vaak.

    1. Ja maar dat is leuk dat je dat ja zegt ja. Ik zal het nog eens proberen als jullie met de dameswandelvereniging op Ger. grondslag ‘Moedig voorwaarts’ mij tegemoetkomen. Liefs uit Marokko.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: