Met zonder handen

Wilco Kalbfleisch is een Tekstnetcollega en collega-blogger. Hij schreef onlangs over de laatste keer. Je realiseert je meestal niet dat je iets voor de laatste keer doet als je het doet. Van de hoge springen bijvoorbeeld. Of met losse handen fietsen.

Het afgelopen jaar overleden in mijn directe omgeving drie mannen van middelbare leeftijd. Zomaar. In hun slaap. Als zo’n voortijdig overlijden ter sprake komt, verbinden we daar vaak conclusies die rechtstreeks afkomstig kunnen zijn van Youp van ’t Hek: leef het leven alsof iedere dag de laatste dag is. Leef groots en meeslepend.

Ik moet daar niet aan denken. Ik neem mij juist voor om te leven alsof je nog zeeën van tijd hebt, inclusief de langetermijnverplichtingen zoals het verbeteren van mijn service, het spekken van de spaarrekening,  het schoonmaken van het houtwerk, het snoeien van de jasmijn of het maken van honderdtwintig potten jam.

Maar toch. Woensdagavond fietste ik van tennissen naar huis. Voor me, richting Eenum, was het al aardedonker. Ik keek even om. Boven de kerk van Loppersum scheen de maan tussen de wolken. Het was een feestelijk half maantje. Een vriendelijk half maantje. Zo’n half maantje waarvan je weet: die staat er nog wel even. Het was alsof dat half maantje me influisterde: vooruit, dat kun je nog best. Ik waagde het erop, ik fietste 50 meter met zonder handen. Het ging prima. Vanmiddag probeer ik het weer.

Lees de blog van Wilco Kalbfleisch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.