Automatisering

Wie een mens wil spreken bij een abonneeservice moet flink zijn best doen. De deur naar het loket is door de mensen van automatisering vaak stevig dichtgetimmerd. Maar ik kreeg bij Trouw een mens te pakken.

Mijn moeder leest al 180 jaar dagblad Trouw, nog voordat het blad werd opgericht had zij haar abonnement. Zij heeft de Franse Revolutie aan haar keukentafel gevolgd, en het klein verslag van Wim Boevink over de geboorte van Prinses Wilhelmina en de allereerste trein tussen Haarlem en Amsterdam met smaak gelezen.

Toch ontkende mijn jongen dat zij een abonnement had. Ja, mijn zoon in Amsterdam (lieverd, even je adres wijzigen?) en ik in Groningen, ja, wij hebben een abonnement. Hij kon niet zoveel voor mij doen: ik heb haar abonneenummer niet bij de hand.

‘Kunt u dat er niet even bij pakken?’ Ik legde hem nog maar even de situatie uit. Hij ging nogmaals op zoek. Niets. En nogmaals. Niets. Hij gaf op. Ik niet. Hij ging nogmaals op zoek. Verhip.

‘Dat verpleeghuis van uw moeder, staat dat aan de Spitsbergenweg?’ Nee, dat staat echt ergens anders. Daar aan de Spitsbergenweg heeft een familie ruim een week met smaak mijn moeders krant gelezen. Hun postcode verschilt 1 letter met de huidige postcode van mijn moeder.

Trouw gaat mijn moeder compenseren. Maar de krant wordt pas per 1 oktober op het nieuwe adres bezorgd.  Automatisering.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

2 gedachten over “Automatisering”

  1. Ik heb eens een 2xA3 papier boven de brievenbus moeten hangen met daarop de tekst:
    ‘Wij lezen trouw ‘De Volkskrant’ maar krijgen nu trouw ‘De Trouw’. Wij willen graag weer trouw
    ‘De Volkskrant’ ontvangen. Met veel uitroeptekens.

    De bezorgster kwam speciaal een keer in eigen tijd extra langs (wij spreken deze mensen niet op het tijdstip dat zij werken wegens slaap-verplichtingen) om te laten zien dat het zo op haar lijst stond. Zij kon er niets aan doen. De lijst was heilig. Ze was zo lief dan maar voorlopig beide kranten te bezorgen. (Deed ze dat uit plichtsbesef of omdat ze verkering had met de vriend van onze zoon ?) In ieder geval: de menselijk oplossing.

    Dreigen met opzeggen van het abonnement zette de gewenste raderen in beweging. De automatische adresmachine had straatnamen verward (‘Persijn’ met ‘Peteys’).
    Eigenlijk nooit aan gedacht om uit te zoeken wie onze krant dan wel – ongevraagd – in de bus kreeg – of juist ook niet de gewenste krant – terwijl die andere straat hierachter ligt.
    Dat dan weer niet.

    Maar: alles beter dan de digitale versie.
    En niet vergeten een goede eindejaarsfooi (hebben jullie dat verschijnsel in Loppersum ?) te geven.

    Zorgen om en voor je moeder. Alleen het allerbeste is goed genoeg voor haar. Ook dat er elke dag de krant is waar ze zo aan gehecht en gewend is. Maar dat gevoel kan een machine op de Trouw-burelen toch niet bevatten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s