Vissen

Hier langs het Leermstermaar zit menig visser. Ik heb geen enkele aanvechting ernaast te gaan zitten en mijn hengel uit te gooien. Hoewel. ‘Schrijven is vissen, geduldig vissen tot je beet hebt’ aldus Remco Campert in de Volkskrant van zaterdag. In datzelfde stukje schrijft Campert dat schrijven een noodzaak is. Een zelfgekozen noodzaak, dat wel. Niet schrijven is ondenkbaar.

Ik kan me daar wel wat bij voorstellen. Op 12 oktober 2010 schreef ik m’n eerste stukje voor het wereldwijde internet. Ietwat beschroomd. Ietwat bleu. Iedereen kan het lezen. Maar ook: iedereen móet het lezen. Niet dat ik daar veel aan doe. Te trots. Ze moeten me maar vinden. En: te bescheten. Leuren met je stukjes is leuren met jezelf. En leuren met jezelf doe je niet.

Nu, 999 blogjes en bijna vierenhalf jaar verder, weet ik hoezeer Campert gelijk heeft. Gelezen worden is niet het hoogste doel. Iets vangen ook niet. Gewoon zitten en wachten op wat zich aandient, is eigenlijk het mooiste van schrijven. Zitten. Wachten. De woorden doen het werk.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

2 gedachten over “Vissen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s