We begroeven de kat

Als ik nu toch ga experimenteren. Dit verhaal vertelde onlangs iemand mij. Ik maakte er een gedichtje van en stuurde het in voor de Turing Gedichten Wedstrijd. We kwamen in de top 1000. En dus ontving ik een beoordeling. Die lees je eronder.

We begroeven de kat – een zwarte –
maar het was de verkeerde, bleek
toen onze eigen kat – een zwarte –
zijn luikje opendeed.

Daar zaten we met ons verdriet.

Diepbedroefd dolblij gevieren
beschaamd een beetje.

Een onbekende kat ligt nu
in een heerlijk grafje warm toegedekt
met bloemen en herfstbladeren
in onze mooiste handdoek.

Bemind gekoesterd geliefd.

Op zijn graf een tekening en een brief:
‘Lieve Blacky, we missen je nu al.’

Dit schreef Turing mij op 22 februari:

Beoordeling:

Bedankt voor je inzending. Allereerst: ik heb me kapot gelachen om dit gedicht. Het is zo’n heerlijke mix van oprechtheid en stom toeval, en zonder dat het echt iemands schuld is. Dat rare gevoel in de tweede strofe van opluchting en verwarring is heel, heel goed getroffen. Het is een oprecht grappig gedicht, en die zijn zeldzaam, maar het is niet gemeen, en die combinatie is nog zeldzamer. Ik vind het eigenlijk best een lief gedicht. De personages die je beschrijft zijn oprecht verdrietig om hun kat. Veel meer dan dat is er niet aan de hand. De sfeer doet me een beetje denken aan die vriendelijke vreemdheid waar Herman Finkers zo goed in is. Bij de eerste keer lezen was ik vooral fan van de eerste paar regels, maar bij de tweede keer merkte ik hoe goed het einde eigenlijk is. Je beschrijft heel mooi de liefde waarmee die kat is begraven, maar omdat we weten dat het niet de goede kat is krijgt het iets vreemds en absurds en eigenlijk bijna iets nobels. Het met alle egards begraven van een naamloze kat heeft iets trots. Op totaal onpretentieuze manier wordt het gedicht zo bijna een overpeinzing over rouw. Wat mis je eigenlijk: de kat, het idee van een kat hebben, of mis je nu de naamloze kat omdat je stiekem aan hem gehecht bent geraakt doordat je hem zo ernstig hebt begraven? Prangendere vraag: wat moet je ervan vinden dat er een kat door je huis loopt die je eigenlijk al begraven hebt? Hoewel je geen van deze vragen echt opwerpt komen ze allemaal voort uit de situatie die je zo goed beschrijft. Dit is een gedicht waar ik echt zin van krijg om de rest van het verhaal te bedenken.

Ik bedoel maar. Het woord ‘prangend’ blijkt een overtreffende trap te hebben. En ik schreef een overpeinzing over rouw.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

2 gedachten over “We begroeven de kat”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s