Een compliment

CUxaU1FWcAE5jzw.jpg_large
Het NNO maakt zich klaar voor Verdi’s Requim, samen met Toonkunstkoor Bekker. Inderdaad: weer zo’n prachtfoto van mijn mobiel.

Ik kwam haar tegen in de Oosterpoort, pal voor aanvang van een concert. Ze zat schuin tegenover me, aan de overkant van het gangpad. Ik liep even naar haar toe. Ze zag er stralend uit. Dat zei ik. Zij zei: ‘Ja, maar ik ben net naar de kapper geweest en heb nog wat blos op de wangen van het rennen om op tijd te zijn.’

Ze is een schat, ze was een collega. Ik deelde een jaar de kamer met haar. Daar heb ik nog wel eens heimwee naar: collega’s met wie ik een werkkamer deel. Als je tijdens prime-time zo dicht op elkaar zit en werklief en werkleed deelt, ben je geneigd ook ander lief en leed te delen. In de Oosterpoort (ik op m’n knieën op het gangpad) hadden we het bijvoorbeeld binnen 2 minuten over de liefdesbrieven die haar ouders elkaar hadden gestuurd.

Het werd stil in de zaal, ik moest weer gaan zitten.

Of het echt goed met haar gaat, weet ik nu nog niet. Ze is communicatiekundige. Ze weet dat je een compliment over het algemeen gewoon in dank kunt aanvaarden, eventueel gevolgd door een tegencompliment of een vraag: ‘Dank je, hoe is het met jou?’ Of is dat toch een hardnekkig vrouwending, een compliment beantwoorden met ‘Ja maar …’

Even later klonken fluisterend de begintonen van Verdi’s Requim.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: