Mijn pil

Praten is als vlooien, bedacht ik in de trein van Schiphol naar huis. Achter me zaten twee meisjes, een jaar of 23. Ik zag ze niet, ik hoorde ze. Ze praatten. Ze praatten aan één stuk door. Dat mocht. Het was een praatcoupé.

In Rome had ik een vliegpil genomen. Met zo’n pil maak ik me nergens druk over maar doezel ik in zalige onnozelheid op 10 kilometer hoogte in een rammelend, door mensen gebouwd apparaat van aluminium, zo’n beetje het lichtste metaal dat we kennen. Zo’n pil werkt een uur of 5, 6. Dus ook nog in de trein tussen Schiphol en Groningen. En als twee meisjes achter je wetenswaardigheden uitwisselen, is dat prima.

Het was geen gesprek. Het ging nergens over. Het ging over niets. De een zei dat ze morgen moest werken, de ander zei dat het vrijdag niet zo leuk was. De een zei dat ze misschien wel naar Thailand op vakantie zou maar dat dat zo duur is, de ander zei dat ze zeg maar na deze opleiding best verder wilde leren.

Maar ze hadden een prettig contact en bestendigden dat door te praten. Dat is ook belangrijk. En ik had mijn pil.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s