De schoenendoos

schoenendoosMijn vrouw kocht onlangs nieuwe schoenen. Ik was er niet eens bij.

Op het Lambertus Zijlplein (1963) zat een schoenwinkel. Of eraan. Doet er niet toe. Nieuwe schoenen kopen was iets groots. Ook voor mijn moeder. Ik herinner me de ietwat opgewonden stemming die zich indertijd van me meester maakte, zo voorafgaand aan de Grote Aanschaf. Ik herinner me vooral de opwinding over het belangrijkste, zeer gewenste neveneffect: de schoenendoos.

Laat dit stukje de lofzang worden op de schoenendoos.

Die schoenen, soit. Maar die doos. Die doos was van zichzelf een gekoesterde schat. Niet om wat hij was, maar om wat ermee kon. Ik noem alleen de kijkdoos met watten en gekleurd doorkijkpapier. Wat je erin kunt bewaren. Wat je er in kwijt kunt. Wat je erin kwijt kunt raken.

De schoenendoos waar mijn vrouw mee thuiskwam slaat alles. De deksel vormt een geheel met de doos en wikkelt zich als het ware om de doos. En als klap op de vuurpijl: er zitten magneetjes in de deksel zodat de doos zachtjes doch beslist dicht klikt.

Morgen over het jampotje voor Iejoor.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s