Het raadsel van de aankomst

kerkhof Chatagnols.jpg
De buurman aan het werk op het kerkhof: ‘Mon clientele n’est pas pressé’

In The enigma of arrival (Het raadsel van de aankomst) schrijft V.S. Naipaul over zijn leven in een boerengehucht in de buurt van Stonehenge. In lange, zich steeds herhalende beschrijvingen legt hij, steeds wat preciezer, steeds wat gedetailleerder, de veranderingen vast die hij er als voorbijganger waarneemt. Ik lees het boek zeker voor de vijfde keer. Nu pas valt me deze passage op:

It could’nt last, clearly. But while it lasted, it was perfection.

Als schooljongen was ik gefascineerd door wiskundige formules die de snelheid van een verandering weergeven. Met name een economieles staat me bij en de sensatie dat ik dat begreep: dat groei kon afnemen of juist kon toenemen en dat je die verandering in een formule kon vangen. Inmiddels begrijp ik dat je dat niet kúnt begrijpen.

Ik lees het boek hier, diep in de tuin van La Source de Castagnols, met uitzicht over het dal, ooit gevormd in één gigantische beweging van ijs en puin, of, wie zal het zeggen, uitgesleten door water, geduldig sijpelend of razend stromend korrel voor korrel, kiezel voor kiezel. Om me heen bijen, vlinders, vliegende beest, lichtjes zoemend, wat vogels ook. Wind.

Het huis staat in Castagnols, een minuscuul Frans boerengehucht ergens in de ruigte van de Cevennes. Het plaatsje is honderden jaren oud en bestaat uit een tiental halve ruïnes en woonhuizen die deels ruïne zijn, deels gerestaureerd. Het was ooit, vertelt de buurman me, een bloeiend plaatsje met een vrij grote kerk. Daarvan rest hier alleen een klein stukje kerkhof dat nog wel in gebruik is.

Van het woonhuis is een groot deel gerestaureerd maar lang niet alles. Zo is een deel van het grote huis ingestort en in de loop der tijd opgevuld met het debris van jaren en overwoekerd met braam en klimop. De komende winter gaat men dat uitgraven en gedeeltelijk restaureren tot een werkplaats.

Dat gebeurt komende winter. Nu lijkt het huis tot stilstand gekomen. Het enige wat hier nu beweegt is de parasol die lichtjes in de wind schommelt. En af en toe een vlinder die voorlangs de leistenen muren fladdert, op zoek naar wat nectar in de bloemen in de muur.

Voor wie inzoomt is het verval tot stilstand gebracht. Wie inzoomt ziet perfectie. Wie uitzoomt ziet de tijdelijkheid ervan. Wat ik bedoel is: we zijn toeristen. We komen en gaan. Morgen bijvoorbeeld gaan we naar Figeac van waaruit we een weekje weer een stukje van het Jacobspad gaan lopen, van plek naar plek. Fladderend als vlinders bij 30 graden.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s