Vlees

lammetjes

‘Hamburgers, kipsaté, lamspiesjes!’ Dat was even schrikken, gisteravond. De bazin van het reservaat vroeg het niet. Ze verordonneerde. Hier hoorden we geen vraagtekens maar uitroeptekens. Er was hier serieus vlees in de aanbieding. Meer vlees dan de mensen op kregen.

Wij zaten veilig op ons eigen plekje uit te puffen van een lange wandeldag naar Cahors, gevolgd door een lange busreis van Cahors naar Figeac waarna we per auto weer van Figeac naar Cahors reden. En geloof me, dat was logistiek echt de handigste aanpak.

Maar achter de haag, pal naast ons, barbecuede de rest van het reservaat. Met eigen vlees. Neem dat vooral niet te letterlijk. Het is het vlees van varkens en kippen en lammeren die hier zijn gefokt, gevoerd en vertroeteld. Diervriendelijk, zeker, tot dat ene moment als de auto van de slachter voor komt rijden. Toen we gisteren aankwamen werd de barbecue ontstoken. Woensdag staat hier langzaam gegaard lam op het menu.

Vlees. Dood dier.

Ik begrijp het gewoon steeds minder. Je vertroetelt je varken en laat het vervolgens slachten om het daarna smakelijk op te peuzelen.

Ondertussen kijkt de poes in de stoel naast me, me verstoord aan. Niet Monet uit een eerdere plek; nee, een andere poes op deze nieuwe plek. Ze vindt dat ons plekje haar plekje is. Misschien eet ik morgen wel langzaam gegaarde kat. Maar nee, dat is zielig.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s