Eenzaamheid onder ouderen

Hofje-in-haarlem

Nadat mijn vader 5 jaar geleden overleed, woonde mijn moeder alleen. Ze bracht haar dagen door achter haar grote houten tafel met de krant of bij haar aanrecht met de rollator achter zich, beetje koken, beetje huishouden, en ook wel in haar stoel, bij de tv, met een boek, benen omhoog, benen naar beneden. Ze was alleen maar niet eenzaam. Geloof ik. Hoop ik.

Ze had van haar huisje haar cocon gemaakt en had het zich daarin heel comfortabel gemaakt. Af en toe kroop ze eruit. Tweemaal per week ging ze naar het fitnesscentrum, twee- of driemaal per week ging ze naar haar buurtsuper. Onderweg werd ze veel gegroet en aangesproken. Wij belden en bezochten haar relatief veel; bezoek van anderen moedigde ze niet aan.

Na de dood van mijn vader bezocht een vrijwilligster van de kerk haar eens per half jaar. Mijn moeder voelde zich bij die bezoeken alleen maar opgelaten. Na 2 of 3 keer zei ze: ‘Ik geloof dat u het hier maar bij moet laten. We hebben elkaar niet zoveel te vertellen.’ Ze was niet alleen een schat, ze was af en toe ook nog eens erg dapper.

Is er iets te doen aan eenzaamheid van ouderen?

In NRC zegt de Groningse professor Joris Slaets: ”Professioneel contact, omdat ik iets nodig heb, heeft een heel andere emotionele connotatie dan een persoonsrelatie. Alleen een echte, liefdevolle relatie met een naaste neemt eenzaamheid weg.” In ons Dagblad pleit diezelfde Slaets voor een andere manier van huizenbouw. Hij noemt bijvoorbeeld de klassieke hofjes en “studentenflats” maar dan voor ouderen en het autoluw maken van straten inclusief het plaatsen van bankjes: ‘Je moet mensen verleiden tot het aangaan van sociale relaties.’

Of Slaets mijn moeder had kunnen verleiden, betwijfel ik. Maar hij heeft beslist een punt.

Overigens. Wie in Google Afbeeldingen zoekt op ‘hofje’ komt veel foto’s tegen van mooie hofjes. Maar vrijwel altijd verlaten. Geen mens op straat.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

2 gedachten over “Eenzaamheid onder ouderen”

  1. Het besluit van je moeder tav. het bezoek namens de kerk herken ik wel, al is mijn ervaring tegengesteld. Zeker 90 % van de ouderen die ik ken en soms bezoek willen het liefst elke week bezoek..

    1. Jij bezoekt ouderen? Geweldig! Mijn moeder was gewoon graag alleen. Bovendien: mijn moeder voelde zich opgelaten, ze had geen idee waar ze met haar over moest praten. Zo gaat dat soms tussen mensen. Het was jammer voor haar en voor de bezoekster dat het zo ging.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s