Kan het zijn dat ik u ken?

850px-Panorama_Utrecht

Die reünie, was dat wat? Ja, dat was wat. Dat was beslist wat. Dat was erg gezellig. Het was zaterdagmiddag. We hadden afgesproken in het Centraal Museum. Het was druk in de stad; er waren veel mensen. Op de heenweg bekeek ik iedereen van zekere leeftijd lang en onderzoekend: kan het zijn dat ik u ken? Waarop mensen mij onderzoekend gingen aankijken: kan het zijn dat u mij kent? Waarop ik nog wat verder inzoomde. Maar nee.

Denk ik.

Want toen ik eenmaal in het museum mijn studiegenootjes (groep G, cohort 1976) ontmoette wist ik onmiddellijk een ding zeker: ik zou hen stuk voor stuk straal voorbij zijn gelopen. Tot we elkaar aanspraken. Wat namelijk niet verandert, is de stem. Iedereen klonk nog exact hetzelfde.

Wát we 40 jaar geleden precies samen deden is me nog steeds niet glashelder. Maar dát we samen waren, dat was ook onmiddellijk glashelder. Het proces verliep volstrekt vanzelf en vanzelfsprekend. We hadden de museumkunst niet nodig om het ijs te breken. Er was ja geen ijs. Integendeel. Er was warmte en een vanzelfsprekende vertrouwdheid.

Misschien is dat wel mijn slotsom, na een paar weken terug in de tijd te hebben geleefd: je verliest mensen uit het oog in de loop van een leven. Maar als er een draad was, pak je die ook zomaar weer op.

En nu rap terug naar anno nu.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s