Dorpsbaan voor ouderen

in-beweging

Met de voltallige Raad van Toezicht en alle vier de leden van de klaverjasvereniging waren we op weekend. Acht personen al met al. Je noemt dat ook wel een groep.

Zolang we maar gewoon aan tafel bleven zitten was er niets aan de hand. Maar zodra er iets collectiefs moest gebeuren zag je de natuurlijke inertie van een groep. ‘Inertie’ wordt in van Dale omschreven als ‘eigenschap van lichamen om te volharden in de toestand van rust of beweging waarin zij zich bevinden’.

En nu betrof het ook nog een groep ouderen die ging wandelen.

Eenmaal in het bos bleek het met die inertie wel mee te vallen. Sterker. Toen er een pauze werd ingelast ging de groep spontaan op 1 been staan om tegelijkertijd met een oog dicht de grond aan te raken en uit zit op te staan zonder handen of knieën te gebruiken. Er waren er die dat konden.

Waar vroeger het P-woord nauwelijks viel, kon je het nu niet meer ontwijken. Pensioenplannen werden besproken alsof het om morgen ging. Het was zelfs zo erg dat toen ik vanmorgen in ons Dagblad de kop las: ‘Dorpsbaan Bedum voor ouderen’ ik alleen maar dacht aan functies als beheerder van een op subsidies draaiende dorpswinkel of pakjesaannemer.

Het betrof – zo bleek – een nieuwe jeu-de-boulesbaan. Ook iets om naar uit te kijken.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s