Persoonlijk

Schermafbeelding 2017-03-06 om 19.54.55

Vannacht lag ik wakker van Trudy. Een stoere vrouw. Ze woont bij mij in het dorp. Ik zag haar, net voor ik naar bed ging. Ze was op tv. Bij Pauw en Jinek. Ik kijk dat nooit maar moest erlangs om in de slaapkamer te geraken.

Trudy was geëmotioneerd. Boos was het woord niet. Verdrietig ook niet. Teleurgesteld ook niet. Moedeloos ook niet. Kapot dan? Nee, dat allerminst. Maar doe al die emoties bij elkaar en je krijgt (denk ik) een redelijke adequate omschrijving. Zij zei: ‘Mijn boosheid heeft verschillende lagen.’ Ze noemt haar eigen situatie, maar ook de situatie van al die Groningers die domweg geen kant meer op kunnen omdat hun huis een molensteen om hun nek is geworden. Ze noemde nog maar eens het totale gebrek aan respect dat onze overheid ons biedt, de teloorgang van al die Groningse boerderijen die niet meer te redden lijken, en het knagende gevoel dat we domweg een wingewest zijn geworden.

Ik zag de aardbevingsdocumentaire ‘De stille beving’. U waarschijnlijk ook. Het laat zien wat al die kleine bevingen tezamen teweeg brachten.

De meneer van de NAM die aan de keukentafel met Annemarie Heite en haar man bespreekt hoe het nu verder moet, is wat beduusd als Heite hem de mantel uitveegt. Hij had zojuist verteld dat, hoewel een andere vertegenwoordiger van de NAM eerder had toegezegd dat geld bij de versteviging of vernieuwing van hun monumentale boerderij geen enkele rol zou spelen, de kosten van een totale renovatie niet reëel waren. De NAM weigerde om dat voor zijn rekening te nemen.

Je kunt je er iets bij voorstellen. Het is ook niet niks. De enorme Groningse herenboerderij zou integraal verstevigd of vernieuwd worden. Maar we zagen het. We hoorden het. Zijn voorganger zei het echt, indertijd.

Dus dat Heite woedend was, is begrijpelijk. De NAM’er zegt dan iets wat ik tekenend vind. En schrijnend ook. Hij zegt ietwat gepikeerd: ‘Ik vind het nou wel erg persoonlijk worden.’

Aan het eind van de documentaire zien we de eeuwenoude boerderij. Hij trotseerde bliksem en storm en hoosbuien. Hij trotseerde de eeuwen. En dan gaat hij tegen de vlakte. Het dak is al weg. De camera toont ons een oude schommel, lichtjes bungelend aan de kale balken. Ervoor de noodwoning waar de familie een paar jaar terecht moet.

Het is inderdaad persoonlijk. Voor Annemarie Heite en haar familie. Voor Trudy en haar familie. Voor zeker tienduizend Groningers en hun familie. Verschrikkelijk persoonlijk.

Bekijk De stille beving bij de NPO (55 minuten) of de bioscoopversie (75 minuten).

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s