Escaleren

DSCN1846

Gisteren weigerde mijn computer plotseling dienst. Even dacht ik ‘Yes!’ maar mijn vrouw fixte hem.

En dat terwijl ik hoognodig moet escaleren.

De leilinden moeten ieder voorjaar gekortwiekt worden. Een perfect zondagmiddagkarweitje. Je staat op die ladder, groet alle voorbijgangers en hebt een prachtig uitzicht.

Dit jaar is het anders. Het is het eerste jaar dat ik het niet in één middag red. Is het de leeftijd, begon ik te laat of worden de bomen te groot? Ik houd het op het laatste. Feit is dat tegen half vijf ik nog 1 boom moest. Dat is precies de boom waarvan de meest zuidelijke uiteinden moeilijk bereikbaar zijn. Het is precies de boom waar mijn vrouw uitzicht op heeft als ze zit te werken. Zij wordt zenuwachtig van mijn gehannes met de ladder (half baksteentje onder de linkerachterpoot, stukje dakpan onder de rechter en een plank onder beide voorpoten, maar dan wel een beetje verzonken in het grint) en ik word daar weer nerveus van waardoor ik daarboven toch meer moeite heb met de balans dan handig is.

Dat was gisteren óók een reden om tijdig te de-escaleren. Maathouden en een stukje organisatiesensitiviteit zijn belangrijke competenties. Maar ook vasthoudendheid.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s