Moeilijke kinderen

trein

Zijn petje droeg hij achterstevoren op de bol. Hij was druk doende zijn tas op te ruimen toen ik tegenover hem ging zitten. Die tas leek wel op de handtas van een dame op leeftijd. Maar het was zijn schooltas, kon ik wel zien. En er zat veel in, in die tas, en alles ging door zijn handen. Telkens deed hij het vuilnisbakje even open om weer weer wat weg te gooien.

Toen hij een aantal verfrommelde briefjes van 1000 uit zijn broekzak haalde en gladstreek, greep hij zijn kans en gaf een korte toelichting. Wat praatte hij graag.

‘Bent u geen leraar?’ Nee. Wel geweest, gaf ik toe. Hij deelde me mee dat ik dan een dubbelganger heb en vroeg wat ik dan wél deed voor de kost. Gisteren zei ik: ‘Bedrijfsjournalist’, een heerlijk ouderwets beroep. Het leek hem een mooi vak, al was hij dyslectisch en was taal niet zijn sterke punt.

‘Wat vindt u er eigenlijk van dat we steeds meer Engelse woorden gaan gebruiken? Dat moet u wel pijn doen.’ Ik vertelde dat ik dat wel mooi vond. Het is in mijn ogen een bewijs van de kracht van ons taalvermogen om een een zelfstandig naamwoord als ‘computer’ om te batterijen tot werkwoord en dat in een mum van tijd een gewoon werkwoord te gaan vinden.

‘En bent u nu in Appingedam geweest om een directeur te interviewen?’ Ook dit moest ik ontkennen. Ik vertelde dat ik in Leermens woon en naar Groningen ging om een heleboel directeuren te zien vergaderen.

‘Leermens, daar ken ik een leraar. Ronald Roes. Hij is nu dood. Dankzij hem wil ik nu ook geschiedenis gaan doen.’ Awel. In september begint hij. En als hij klaar is, gaat hij vmbo-leerlingen geschiedenisles geven. Het liefst wat moeilijke kinderen. Daar hield hij van.

Een jongen van een jaar of 17. Praatgraag. Nieuwsgierig. Enthousiast. Die moeilijke vmbo-leerlingen gaan een gouden tijd tegemoet.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

7 thoughts on “Moeilijke kinderen”

      1. Ik overwoog er over te schrijven. Mij maakt het niets uit. Er zijn gek genoeg legio mensen die gewoon ‘Wout’ niet in de vocabulaire hebben. Zij zeggen al jaren ‘er’ te veel.😀

      2. Ik kan mijn smartphone de schuld nog geven, maar dat vond ik teveel gedoe. Ik vind het netter om iemand bij de naam aan te spreken die hij gebruikt. Prettige avond, Marije

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s