Nu echt genieten

Bankje-om-linde-Leermens
Dit bankje was het niet. Hij zat op het bankje aan de overkant. De meneer en de motor moet u zich er ook maar bij voorstellen.

Ik liep richting het Kerkpad naar Jannie met 3 schijven kastanjehout. Even daarvoor wandelde ze met haar man bij mij beneden op de lage wierde langs terwijl ik met het hout bezig was. Van het een kwam het ander. Zij had wel belang bij de 3 plakjes hout die ik voor Nynke had afgezaagd.

Ik werd ingehaald door een motorrijder. Hij reed met een slakkengang door het dorp. Toen ik terugliep, stond de motor bij de Leermster Stain en  zat hij op het bankje bij het dorpshuis in de zon. De rits wat open, de helm naast zich, de ogen geloken, dit was motorrijden zoals het ooit bedoeld is. Thuis zette ik koffie. Ik zag dat de motor er nog stond. Met mijn koffiekan, een beker en een cupje melk liep ik naar hem toe en vroeg of hij soms een kopje koffie wilde. Dat wilde hij wel.

Toen gebeurde het.

Ik zei toen ik wegliep ‘Geniet ervan.’ De gruwelijkste, afschuwelijkste en holste horecakreet ontglipte me zomaar. Ik zak door mijn stoel als een ober het mij met zo’n ultravriendelijk knikje toevertrouwt als hij of zij het kopje koffie aan tafel bezorgt en nu zeg ik het zelf. Wat is er mis met ‘Geniet ervan’ wilt u weten? Het zit hem in de aanname dat zij mij het recht kunnen gunnen om mezelf eens heerlijk te verwennen met een kopje van hun koffie. Dat maak ik zelf wel uit. Of mijn vrouw.

De meneer in kwestie zakte niet door het bankje, hij liep niet rood aan, hij liep niet vloekend weg. Niets van dat alles. Hij was wel blij met zijn kopje koffie, geloof ik. Hij ging echt even genieten. Misschien moet ik dat voortaan ook maar gewoon doen.

 

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

2 gedachten over “Nu echt genieten”

  1. ha, gelukkig heb jij dat ook Wout, je ergeren aan dat soort overbodige en bemoeizuchtige opmerkingen waar alsjeblieft en dankjewel volstaan. Een voortwoekerende plaag in het sociale verkeer. Ook het ‘een fijne dag/avond nog verder’… brrrr, gewoon: Dag! Nog zo een: een bemoeizuchtige pratende bus: ‘Sorry, geen dienst’, een bus die zich excuseert, ik zie nooit staan: ‘sorry, Uithuizen’, (ik moet immers naar Veendam).

    1. Gelukkig ben ik wat kieskeuriger in mijn ergernisjes: als ik t zo lees heb jij totaal geen leven meer! Morgen schrijf ik over wat het leven mooi maakt, over het tegenovergestelde van dat soort bemoeizucht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s