Herdenken

ondergaande-zon-4-mei-2017-leermens

We stonden met een man of 40 bij het gloednieuwe monument voor de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog in Leermens. Dorpsgenoten vooral. We waren er wat vroeg, het was nog geen 8 uur. Het was genoeglijk. Het regende net niet, de schapen achter de begraafplaats blaatten wat, lammetjes strekten de stramme beentjes, de lage zon zette de horizon bij Zeerijp in vuur en vlam. Nane las een gedicht voor.

Toen was het 8 uur, toen werd het stil.

Ik zal het maar eerlijk zeggen, die 2 minuten dacht ik niet alleen aan al die mensen die zijn omgekomen of aan al die mensen die hun geliefden hebben verloren in die barre jaren. Ik dacht aan ons, zoals we daar op dat moment stonden. Met elkaar, toevallige passanten die elkaar in een klein dorpje in Noordoost-Groningen tegen zijn gekomen, een tijdje het dorp delen, en soms wat meer, en dan weer verder trekken, naar waar het leven ons brengt of achterlaat. Het is een wonder.

Toen was het 2 over 8, in het dorpshuis dronken we nog wat koffie. Even later liep ik naar huis. De zon ging onder, dat doet-ie altijd.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver, schrijftrainer, communicatieadviseur in Leermens (bij Groningen). Schrijft over gezondheidszorg en onderwijs. En over schrijven. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s