Achter glas

Sneeuw doet wonderen. Zo’n lullig laagje wit maskeert veel treurnis en Anton Pieck is nergens ver weg. Hier was gisteren het uitzicht inderdaad een plaatje, maar het was ook een dag waarop de wereld wat aan mij voorbij ging. De klokken klonken afwezig, het carillon dof, het was alsof ik naar een stomme film keek. Er gebeurde van alles maar ik kreeg het allemaal niet gerijmd.

Ik zag hoe een man languit vlak gestrekt tegen de grond ging. Ik zat in de bus, hij stond bij de halte. De bus ging verder, dan doen ze. Ik zag hoe kinderen hun sneeuwpop rolden. Ze lieten een soort graancirkel achter. Ik zag hoe middelbare scholieren op de prullenbak in het voorbijgaan sneeuwbal op sneeuwbal stapelden, ik zag hoe een jongen de toren achteloos wegsloeg.

En overal in het plantsoen de sporen van hotelgasten en andere passanten.

Ik stond erbij en keek ernaar. Van een afstandje. Vanachter glas. Ik besloot het sprookje mee te spelen. Ik deed de houtkachel aan en stookte het vuur flink op. Maar aan het raam geen roodborstje.

 

Auteur: Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s