Nog even

Het is kwart voor 9. Uit de kinderwagen klinkt wat gepruttel. Klinkt als mjjjaa wehh ehhh. Z’n moeder – vandaag heel erg jarig! – stopte hem thuis onder het lakentje in de kinderwagen. Een half uur later wordt hij wakker bij zijn opa. Heel even is er de verbazing. Dan de glimlach. En dan die blik. Twee grote blauwe ogen kijken me verwachtingsvol aan. ‘Ja’ kijkt hij. Er is er één wakker hoera hoera, je kunt wel zien wie dat is …

We hadden afgesproken dat-ie nog 2 uur zou dutten, dat zijn toch zeker 200 woorden handboek ‘Werven en selecteren – fase 1’, houd ik hem voor. Lasse wil dat best van me aannemen maar nu even niet. Bij opa heeft hij recht op een volledig verzorgde dag vol ontspanning, voorlezen, met de auto spelen, wandelen, drinken en hapjes banaan. ‘Wat gaan we het eerst doen?’, denkt hij denk ik.

Ik kan het niet laten, zo’n brok heerlijk kleinkind, zo maar gratis voor de grijp. Even pak ik hem bij de handjes. Gretig pakt hij mijn hand. Beet. Dit is vooralsnog beyond repair weet ik en ik haal hem uit de wagen. Triomfantelijk kijkt hij me aan. Zie je wel! We doen een rondje huis en gaan even naar buiten. Het is bijna 9.00 uur. Tijd voor psalm 128. De beiaardier doet weer erg zijn best. Lasse luistert aandachtig. De klok slaat. Lasse verlegt de aandacht naar het schattige knaapje in het raam die er maar niet uit komt. We gaan naar binnen. We lezen ‘Kleine beer is ziek’. We spelen met de auto. Hij draait zich bijna om, het is het eerste begin van lopen. Ik geef hem een zetje zodat hij nu op de buik ligt. Hoofd omhoog, speurend naar input. Maar van kruipen is nog geen sprake. Hier ligt een onbeholpen machteloos stukje mens en die stoppen óf hun hoofd in het zand óf zetten het op een brullen. Dit hoopje mens kiest voor optie 2.

En daar gaan we. Ik sus ik koester ik sus sst s. Het is half 10. Nog maar een keer proberen. Je ziet hem denken: dat bedje is zo gek nog niet. Ik stop hem stevig in, handjes vrijheidsbeperkt strak onder het lakentje, speentje troostrijk in de mond. Even dan. Nog even.

Het is 11 uur. We zijn 100 woorden verder. Mij bekruipt onrust. Ik sluip naar de kinderwagen. Twee grote blauwe ogen kijken me verwachtingsvol aan. Ik wil ja. Ja.

Gepubliceerd door

Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s