Een drukke dag

Dit is een blog. Dit is ook een dagboek. Zodoende.

Een dierbare Franse vriendin is kunstenaar te Nice. Ze maakt prachtige schilderijen. Dat komt goed uit want wij hebben veel grote lege witte muren. En zo gebeurde het dat we haar vroegen om een groot schilderij voor ons te maken. Mensgroot.

Het leven is een avontuur maar wij zijn geen avonturiers. Mijn vrouw regelt graag alles tot in de puntjes en vooraf. Ik knijp ‘m al als de auto de 70 km per uur aantikt. En toch die vraag. Want spannend was het. Allicht ging er ook geld over tafel, maar vooral wederzijds vertrouwen. Wat als het tegenviel?

En: is de relatie van onze zoon met haar dochter bestand tegen miscommunicaties?

En: hoe steekt zo’n schilderij het continent over? Hoe komt het van Zuid-Zuid-Frankrijk in Noord-Noord-Nederland?

Dan helpt kunst. Dan helpt Giacometti. Zijn beelden moesten terug van de Fundatie in Zwolle naar Galerie Maeght pal bij Nice. Soms bof je ook gewoon. Een lege vrachtwagen zou van Nice naar Epe bij Zwolle rijden.

Woensdag was het zover. Een bijna lege vrachtwagen kwam aan in Epe. En daar stonden wij. Met de gehuurde bus. We waren er eerder die dag mee naar Breda gereden voor de begrafenis van de moeder van onze zwager. Daarna naar Nijmegen voor een soupertje bij een zus. En daarna dus naar Epe en dan naar huis.

Wij kregen onze kinderen zomaar in de schoot geworpen, al zou mijn vrouw dat waarschijnlijk anders formuleren. Ik weet dus niet hoe het voelt als je een kind adopteert. Maar misschien voelt het ophalen van je eigen schilderij, een schilderij dat je nog niet kent maar dat ongetwijfeld mooi is maar ook misschien toch wat kan tegenvallen, een schilderij dat je mooi moet vinden, een schilderij dat best beeldbepalend is … misschien voelt dat als het ophalen van een kindje dat je mag adopteren. Het verschil zat ‘m in de verpakking. Kubieke meters bubbeltjesplastic en karton omhulden ons schilderij. Dat zou een gemiddelde adoptiekind niet kunnen navertellen.

Het viel niet tegen. En dat is Gronings. Héél Gronings. En als dit stukje in het Frans vertaald wordt door een meisje dat best een beetje Nederlands spreekt maar toch vooral Frans en Engels: het is wonderschoon.

Op de foto een schildering die Nathalie Verdier maakte voor de opera in Nice.

Auteur: Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s