Een snijplank

De snijplank van mijn schoonmoeder was ronduit hol en hier en daar dun. Uitgesleten. Ik vond dat als jongeman al ontroerend. Een plank die zoveel is gebruikt dat-ie hol wordt, getuigt van een lang en rijk leven met veel gekook en gebak en gebraad voor veel kinderen gedurende een lange tijd.

Onze snijplank kochten we in Kameroen, waarschijnlijk in Manyemen waar mijn broer een ziekenhuisje runde. De plank is ongetwijfeld van tropisch hout. Dat mocht toen nog. Hij is uit 1984. Een goed jaar voor snijplanken. Hij is nog steeds in dienst. Hij krijgt wel aan de knoflookzijde een lichte verdieping. Als je wat kruiden wilt hakken, moet je ervoor zorgen dat je dat een beetje aan de zijkanten doet, zeker als je het grootste mes gebruikt.

Hij is 35 inmiddels. Laten we conservatief aannemen dat we in die 35 jaar 300 keer per jaar kookten. Dat betekent – een klein inkijkje in ons menu – dat op die plank minstens 20 duizend uien hun kop verloren. 100 duizend tomaten legden erop het loodje. Miljoenen champignons gingen er op doormidden.

Hij gaat nog wel even mee. En dan? Dingen die je zoveel gebruikt, verdienen het eigenlijk om een plaatsje te krijgen in je persoonlijke museum. Kijk. Dit is de plank van opa. Weet je nog. Die groentebeul.

Auteur: Wout Sorgdrager

Tekstschrijver en schrijftrainer in Groningen en wijde omgeving. Mijn onderwerpen: gezondheidszorg, onderwijs, volkshuisvesting, personeel & organisatie. De not-for-profit-sector. Traint en coacht professionals.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s