Doei

9 uur in de avond bij ons, einde van de dag in Suriname. Een pingetje. Een app’je. Een videootje. Mijn hart springt op. Een wat moeë bezwete blonde bol met twee adembenemende blauwe oogjes die wat zoekend kijken.

‘Zeg maar “doei opa en oma”‘ zegt zijn moeder. En Lasse zegt ‘Doei’, schattiger en liever dan ooit tevoren. En als hij dan uitgenodigd wordt om een kusje te geven, gééft hij de telefoon een kusje. Je hart smelt. Een piepklein traantje glimmert in mijn ooghoek. Als ik mijn zonen was, zou ik razend jaloers zijn op dat jongetje. Wat heeft hij, dat zij niet hebben? Nou ja, dat is een beetje een open deur. Onschuld. Totale onschuld.

Ik koester het want in die ogenschijnlijk zo solide brok kinderlijke onschuld kruipen wat haarscheurtjes. Hij ontdekt het fenomeen ‘jokken’. En daarmee het onderscheid tussen goed en kwaad. En daarmee de vrije wil. En daarna komt ongetwijfeld die ene alles bedervende hap in de appel.

Ik vroeg hem donderdag 2 weken geleden na zijn middagslapen of hij gepoept had. De geur was onmiskenbaar. Maar hij ontkende. ‘Nee!’ Even keek hij wat schuldig in het rond, staand in zijn ledikantje, slaapzak om het lijf, knuffels aan de voeten. Toen bedacht hij zich. Hij keek hij me aan en zei enigszins aarzelend: ‘Ja.’

Nog even en hij is een gewoon mensenkind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.