Dwaaldrang

De week voordat ze overleed, bemachtigden we voor mijn moeder een plaatsje in een gloednieuwe woonvoorziening voor dementerende ouderen. Zes jaar geleden alweer. Het was een heerlijke plek. Kleinschalig, met veel mogelijkheden voor de familie om deel te nemen aan de kleine woongemeenschap die zich daar zou vormen. We verheugden ons erop. We mochten er een dag of 3 kennis mee maken.

Eén van de bewoners was een mevrouw die aan dwaaldrang leed. Ze was altijd op zoek naar haar handtas. Het was voor mij, totale leek, soms moeilijk om het te begrijpen. Om ermee om te gaan. Om er niet om te lachen. Ik denk dat deze mevrouw te onrustig was om te blijven zitten en die tasjeszoekerij nodig had als ratio om op pad te gaan. Zo gaf ze haar dwaaldrang een reden en daarmee een rechtvaardiging.

Ik vond het een openbaring hoe de verzorgenden haar dwaalgedrag niet afkapten. Ik had al 20 keer gezegd: ‘Hier mevrouw, hier is uw tas.’ Dat deden zij anders.

Een paar uur nadat mijn moeder was overleden, struinde deze mevrouw ook mijn moeders kamer in. Ze keek even op van de verdrietige mensen die ze er aantrof maar richtte zich al snel weer op plekken waar mijn moeder háár handtas had gelegd. Eén van de verzorgenden stond op en nam haar bij de arm. ‘Kom Jannie, zullen wij eens samen op zoek gaan naar je tas?’

Heel Nederland leidt aan dwaaldrang. Heel Nederland is op zoek naar z’n handtas. Ik ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.