Troost

‘Zal ik je troosten?’ vroeg ik mijn kinderen en dan zeiden ze ‘ja’. Ik haalde dan van heel diep uit de buik een hele dikke kus en plaatste die zorgvuldig en toegewijd op de gapende wond op de knie of de elleboog. Een pleister wilde ook wel eens helpen.

Troost. Het woord alleen al biedt troost. Langgerekt, ook al vanwege de opeenvolging van de oo-klank en de ‘st’ die je nopen de lippen te tuiten. Het woord uitspreken is gelijk aan het kusje dat je je kinderen gaf op de pijnlijke plek.

Troost. Van alle kanten wordt mij deze dagen troost aangeboden. De torens slaan – ik meen op dinsdag – vaak voor troost, ik krijg poëzie gedeeld voor troost en ik krijg pardoes middels een app’je zomaar tientallen gratis films cadeau voor troost. En nu biedt de NPO me Troost tv met “programma’s uit de oude doos”. Met Paul de Leeuw of alle doelpunten in het EK ’88. Het is alsof we alle 17 miljoen recht hebben op ons hoogstpersoonlijke, allerindividueelste stukje troost omdat goddomme de wereld nou eens niet gewoon doordraait.

Troost bied je elkaar bij  verdriet. Troost is liefde. Troost is aandacht. Troost is toewijding. De troost die ons geboden wordt is voornamelijk tijdverdrijf, een pleister voor tegen de verveling. En dat is altijd welkom. Maar op sommige woorden moeten we gewoon zuinig zijn.

Troost bijvoorbeeld.

Eén gedachte over “Troost”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.