Mag ik wel

Zonder enige aarzeling stapte Lasse de kaaswinkel Van der Ley binnen. ‘Mag ik wel een plakje kaas?’ Hij is meestal wat beducht voor de kaasmeneer maar liet alle schroom varen toen hij zag welke monsterplak hem zou toevallen. Hij liep zonder aarzeling naar de toonbank en strekte de armen. En eenmaal voorzien ging hij er eens goed voor zitten.

‘Mag ik wel …?’ De formulering is nieuw. Tot nu toe benoemde hij het object van zijn begeren en dat moest maar voldoende zijn. ‘Plakje kaas’ Geen vraagteken, geen uitroepteken ook. Hij heeft ontdekt dat je makkelijker krijgt wat je hartje begeert als je het vooraf laat gaan door ‘Mag ik wel’: ‘Opa, mag ik wel …’

Is dat groeien? Is dat groter worden? Dat je steeds beter leert in te spelen op wat anderen doet bewegen? Misschien, waarschijnlijk. Maar het is ook gewoon taalkunde. Zei hij voorheen ‘Helpen’ als hij wilde helpen, nu zegt hij ‘Mag ik wel helpen?’ als hij geholpen wil worden! De frase ‘Mag ik wel’ is voor hem de start van een vraag. En datgene wat volgt het te bereiken doel. Het zorgde een uur of wat voor veel verwarring in huize S.

Eén gedachte over “Mag ik wel”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: