Het Bureau #2

Zal ik het ook doen? 7 boeken van 750 pagina’s over alles wat je meemaakt? Han Voskuil deed het.

Hij installeerde zich met zijn rug tegen de leuning op de bank die ze zo’n 10 jaar geleden hadden gekocht, een loungebank zoals in die tijd te doen gebruikelijk. Nicolien was toen al niet overtuigd en hij moest toegeven dat ze gelijk had gehad. De bank was te groot en de kussens schikten zich te snel naar het postuur van de bezitter, maar voor een persoon alleen was de bank ideaal. Hij schoof twee kussens onder zijn onderbenen, sloeg de brede sjaal die Nicolien ooit had gekregen van een promovendus om zijn rug, drapeerde een fleecedekentje over zijn benen en voeten en zette het kopje koffie naast zich op het boek dat hij aan het lezen was. Het was een wankele constructie, realiseerde hij zich want het boek was glad en lag wat scheef. Links van hem stond de poef met daarop een van de Domtorentjes die ze vorige week hadden gekregen van Hendrik en Annechien. Hij pakte de bonbon voorzichtig op en verwijderde het papiertje eronder. ‘Domtorentjes Wettig Gedeponeerd’ stond aan de binnenzijde. Hij bekeek de bonbon aandachtig voor hij er de tanden in zette. Het chocola brak, de crème toonde zich. Met een chocoladeschotsje nam hij genotzuchtig een beetje van de crème uit het chocoladekuipje. Lichtbruin, boterzacht, met een vleugje vanille. Er viel een klodder op zijn trui. Hij veegde het met zijn rechterwijsvinger weg en likte in dezelfde beweging zijn vinger af. De koffie rechts van hem gleed langzaam wat naar beneden. Hij schoof het weer naar boven. De wasmachine in de ruimte achter hem schommelde en klotste. Het dekentje over zijn voeten zakte wat af. Hij herschikte het en zorgde er nu voor dat ook de voetzolen bedekt waren. De koffie was inmiddels afgekoeld. Hij dronk zijn kopje leeg en zette het links van hem, op het julinummer van Eigen huis & interieur dat daar wat protserig dienst deed als aflegplek. Hij pakte z’n boek. Het Bureau, deel 1. Een boek waarin schrijver Han Voskuil tot op de millimeter nauwkeurig de piepkleine lotgevallen van Maarten Koning beschrijft. My god, iedere beweging, iedere luchtdrukverandering, iedere zin legde Voskuil vast, je zult ermee getrouwd zijn, overwoog hij. De klok van de kerk aan de overkant sloeg het onbeduidende deuntje van kwart voor. Vanaf het kerkhofje scheen het licht laf en lamlendig binnen. Een meeuw vloog voorbij. Het was of hij hem even aankeek. Wantrouwig. Hij voelde zich bedreigd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: