Hoop

Ja, het is 19 januari en mijn moeder is jarig. Was jarig. Het was jarenlang na alle decemberellende het begin van meer licht, voorjaar, warmte, hoop. Je kunt merken dat de dagen langer worden, bezwoeren we elkaar. De toverhazelaar bloeit weer zo prachtig. En ongetwijfeld wisten we ergens wel wat sneeuwklokjes te zien bloeien. Een ritueel.

De zwaarte van december had alles te maken met het overlijden van mijn oudste zus in 1983, aan het einde van die maand, in die gitzwarte loodzware dagen tussen kerst en Oud en Nieuw. Was die dag eenmaal voorbij, had de klok op Oudjaarsavond eindelijk 12 geslagen en gloorde er wat nieuw licht, dan wisten we ons eroverheen te tillen. Meestal tenminste. Hoe ouders dat doen is mij eigenlijk nog steeds een raadsel.

Doorgaan waarschijnlijk. En hoop putten uit de dingen die er ook waren. De kleinkinderen kwamen vrij snel na 1983. Werk. Boeken. De kerk. Vrienden en vriendinnen. De studie. En natuurlijk ook hun eigen kinderen. En die toverhazelaar, dat licht, die sneeuwklokjes.

Hoop is een delfstof. Je moet er diep voor gaan.


Foto Martinikerkhof: Astrid van Loon

Eén gedachte over “Hoop”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: