Goede vrijdag

Feesten waren bij ons nooit zo’n feest. Ik denk dat mijn moeder er tegenop zag en dat mijn vader haar te veel lief had om haar te pushen. Pasen werd bij ons al helemaal niet groots gevierd. Ik denk dat we op paaszondag samen moesten ontbijten en dat er dan een ei was. Hoe feestelijk wil je het hebben?

Ik had er de goede vrijdag dan al op zitten. Voor mij was daarmee het ergste leed al geleden. Op de beide Timoteusscholen waar ik schoolging, werd het paasverhaal in geuren en kleuren verteld. Voor een knaapje met een levendige verbeelding en een rotsvast geloof is dat paasverhaal geen fijne kost. Die Judas die hem verraadde, de Pontius Pilatius die het zich makkelijk maakte, de doornenkroon en dan die kruisiging. Ik zag het voor me. Ik voelde het in mijn hoofd en in de handen en de voeten. Die doornenkroon, daarvan dacht ik nog: ‘soit’ maar die spijkers, nee. Ik herinner me nog levendig hoe ik me afvroeg hoe hij kon blijven hangen. En dat ik in zekere zin opgelucht was toen mij duidelijk werd dat hij ook nog eens werd vastgebonden. Dat voorkwam natuurlijk het scheuren, begreep ik.

Als het Goede Vrijdagmiddag werd, en het was 3 uur, en het was volbracht, slaakte ik een zucht van verlichting.

Hier aan de voet van de Martinitoren verbaasden we ons vanavond over het luiden van een bijzondere klok om kwart voor 7 . Tien minuten duurde het. En daarna verder geen gelui, ook niet op de geijkte momenten. Het voelde als 1966.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.