Dwaalgast

De rusteloze benen heb ik van mijn moeder. De nachtelijke trek dank ik aan mijn vader. De hooikoorts heb ik gelukkig helemaal van mezelf. Combineer deze kwaliteiten en zie mij ’s nachts in de huiskamer zitten. Buiten is het stil. Het huis is donker. De kamer koud. Ik eet een krekker. Ik kijk een aflevering van Midsomer Murders  of maak een puzzel en luister Rustradio.

Dit klinkt sneuer dan het is. Toegegeven, toen de jongens nog thuis woonden en ik nog wat stiller moest zijn, voelde ik me af en toe net een dwaalgast in m’n eigen huis, aangewaaid met een straffe oostenwind, ontheemd, vergeefs zoekend naar voedsel en verwante soortgenoten.

Tegenwoordig beschouw ik het vooral als quality time. Hoe complex de plot ook is en wie al die mensen ook zijn, ik bekijk het in alle rust en stilte. En ik hoef niets te onthouden want volgende week moet ik het ook nog kunnen zien.En de week daarop opnieuw. En meestal slaap je de nacht erop zo heerlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.