Eindelijk regen

Als ik wakker word, regent het. Nee, het giet. Ik spoel de dag vooruit en constateer opgelucht dat ik geen enkele afspraak heb. Op een na, met mezelf, een rondje rennen. Door de zieke arm schoot dat er bij in maar inmiddels zijn mijn arm en ik weer op de been en de weg terug. Ware het niet dat ik een dag of 10 gewoon ziek was van de hooikoorts.

‘Hooikoorts’ klinkt zomers onschuldig. Hooiende mannen, opgestroopte mouwen, de zon blakerend aan de hemel, rondborstige vrouwen – een zakdoek om de haren – met gulle kannen karnemelk en dikke sneden brood rijk belegd met vette plakken kaas, geknoei en gestoei in de hooiberg, hooikoorts.

De vieze werkelijkheid is snotteriger, schurender, rochelender, pijnlijker, slapelozer, verstopter, verkrampter en benauwder. Ik mag niet klagen maar doe het toch even. Ik heb er bij tijd en wijle last van, ik wijt het aan het weer. Een poes in huis helpt niet.

Susie is weer thuis en al die regen klinkt mij als muziek in de oren.

Ik heb geen enkele afspraak, alleen die met mezelf. Een rondje rennen. Liefst in de stromende regen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.