Personificatie

Men spreekt van beeldspraak als een voorstelling of indruk vergeleken wordt met of vervangen wordt door iets wat er op lijkt of ermee verbonden is. Precies, ik pakte Lodewick er maar even bij.

Een mooie vorm vind ik de personificatie. Daarvan is sprake als je dingen menselijke eigenschappen toekent. Een kale akker in de herfst ‘komt op adem’, een flesje staat ‘fier’ overeind, een rekenmachine ligt ‘lui’ op tafel, een boom ‘grijpt machteloos’ in de lucht.

Nu we allemaal het prachtboek van Esther Kinsky hebben aangeschaft, denkt u nu: ‘Ja, verhip.’ Over wat boten bij Springfield Park schrijft ze dat de lust om op de rivier te varen ze was vergaan. Over een elzenbosje in de buurt: ‘het hele bosje stelde zich kandidaat als verblijfplaats voor de elfenkoning’ en over een polaroidcamera die praat: ‘Weet je nog, je weet toch nog wel.’

Beelden spreken.

Ik voel me erg thuis in deze schrijfstijl. Het is een wereld waarin je verkeert met de dingen, met je omgeving. Het is een wereld waarin je thuis bent. De dingen praten graag met mij. Ze doen een beroep op mij. De gieter wil gevuld, de schone vaat snakt naar een vertrouwd plekje en boeken popelen om gelezen te worden. Maar ze zijn vaak ook gewoon blij om me te zien. En ik? De dingen praten graag met mij en ik praat graag met de dingen.

Overigens, een wereld waarin de dingen sprakeloos zijn, is ook denkbaar. Dat moet een afschuwelijke wereld zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.