Zin

Zondagavond. Half augustus. Negen uur. Schemer. Donkere wolken drijven vanuit het noorden mijn zolderraam binnen. Erachter weliswaar een streepje blauw maar ik weet van de weermevrouw dat dat ook precies het allerlaatste streepje blauw is dat we voorlopig zullen zien. De zomer is gedaan. Het spijt me. Het feestelijke gevoel van de nieuwe agenda, de scherp gekafte boeken, het nieuwe rooster en alles kan, het is er niet. Integendeel. Ik heb gewoon nog geen zin. Werk. Herfst. Br. Mijn tekstschrijversbond deelde mee dat er in november een interessante bijeenkomst is. In Utrecht. En ik denk: ‘November? Utrecht? Moet ik dan in het donker opstaan? Kom ik dan in het donker thuis? Verkleumd, nat, moe?’ Ik schreef me nog niet in.

Natuurlijk kom ik deze beginnersblues wel te boven. Niets te hoeven was zo fijn.

U heeft nog recht op een korte samenvatting van het voorafgaande. We vierden de verjaardag van mijn vrouw in een zomers Groningen aan een zomers terras met de kleinkindertjes en hun ouders. We reden dwars door het rampgebied in de Ardennen naar Frankrijk. Daar waren we en lazen we en wandelden we en bezochten we stadjes en aten we. En toen waren we weer thuis en stond de Martinitoren nog fier overeind en bleef het gewoon vakantie. We wandelden we kanoden we lazen en mijn vrouw deed een dappere maar vergeefse poging om een nieuwe deurmat aan te schaffen.

En plots is het dan die zondagavond waarvan je weet dat-ie komt. Ik schrok ervan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: