Een eigen huis

Toen ik  halverwege de ochtend thuiskwam van de fysiotherapie was er iets aan de hand. Het huis voelde vreemd. Had ik het gas aan gelaten? Was er ingebroken? Maar nee. Het was mijn vrouw. Zij was weg. Zij bleek naar haar werk.

Een kleine anderhalf jaar leidde ze tumorvirologisch onderzoek vanuit onze blauwe salon. We dronken die 18 maanden daaglijks samen koffie. Lunchten samen. Soms genoten we zelfs samen een kopje thee. En zo tegen half 6 kwam ze beneden met de telefoon en kreeg ze van mij haar pantoffels en haar borrel. Anderhalf jaar deelden we niet alleen lief en leed maar ook ons huis.

Eerlijk gezegd verbaasde het me dat we dat konden zonder al te veel maritaal gedoe. Het was zelfs bemoedigend, vertrouwde ik mezelf toe. Ooit zijn we met pensioen en moeten we dat ook.

Maar ik kan niet ontkennen dat toen ik dinsdag bemerkte dat ze weg was, me een zeker gevoel van vrijheid bekroop. Plots kon ik zelf beslissen hoe laat de tosti op tafel kwam en hoe laat ik boven ging stofzuigen en de badkamer schoonmaken. Plots kon ik daar ook luidkeels bij fluiten. Plots was het leven even als ooit tevoren. Ik had het huis voor mij alleen.


Afbeelding: Maarten Burggraaff, www.steenbeeld.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: