Opperst geluk

Het is donderdag. Mijn vrouw heeft ’s ochtends een symposium, ik sta er dan alleen voor. Maar het programma voor de ochtend is inmiddels uitontwikkeld en zit robuust in elkaar. De middag is tegenwoordig lastiger omdat Lasse niet meer wil slapen. Maar vorige week heb ik onder de grote eettafel een tent voor hem gemaakt waar hij ging rusten. Dat ging eigenlijk heel goed. Ik zat in de voorkamer en las de krant. Lasse lag achter op zijn kussentjes en luisterde Bert en Ernie op de MyFirstSony. En overdacht het een en ander. Toen Bert en Ernie afgelopen was, was hij nog wakker.

‘Opa, ben je er nog?’
‘Ja lieverd, ik ben er nog hoor.’
‘Ga jij dood?’
‘Nee, nog lang niet. Ga jij nog even lekker liggen.’

Wat later moest ik erbij. En hoe het kwam, ik weet het niet, maar ik zong wat “Ja zuster, nee zuster-liedjes” voor hem. Althans, delen. Want in hun geheel ken ik ze niet meer.

‘Doebie doebie doeb’ was zwaar favoriet. Langzaam daagde me de tekst. Met de oude Jacob liep het niet goed af. Nee, dit was geen  liedje om in zijn geheel voor te dragen, realiseerde ik me. Maar dat was geen punt. ‘Doebie doebie doeb’ was genoeg. Gisteren wilde ik het grote boek uit de kast halen met alle liedjes en gedichten. Een goede voorbereiding is het halve werk. Maar het is weg. Zoek. Kwijt.

‘Je kunt het niet vinden’ zei mijn moeder dan en meestal had ze gelijk. Voorlopig doe ik het wel uit m’n hoofd. En in mijn eigen berijming.

Eén gedachte over “Opperst geluk”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.