Hopeloos verloren

Hij schuifelt wat tastend achter zijn vrouw door het plantsoen. Hij woont hier al zo’n 30 jaar maar maakt een hopeloos verloren indruk. En in zekere zin is hij dat ook: hopeloos en verloren. Waar ben ik? Waarom ben ik hier? Hoe kom ik terug? En waar is dat?

Een paar jaar geleden kon hij dat nog maskeren achter een dijk van in de loop der jaren geleerde trucs, protocollen en gewoontes, alles gebaseerd op oprechte charme en belangstelling. Daar is zo op het oog niets meer van over.

Een paar maanden geleden kon hij nog alleen de hond uitlaten. Het beestje was zijn steun en toeverlaat. Hij bracht hem eigenlijk altijd weer thuis. Nu zit dat er niet meer in en moet zijn vrouw mee.

Het is zondagmiddag. Kordaat, misschien af en toe wat kortaangebonden, neemt ze hem op sleeptouw. Zichtbaar moe, zichtbaar verdrietig. Ik weet, het is hun laatste wandeling hier. Vandaag verhuist hij naar een verzorgingshuis. Hij heeft er een mooie ruime kamer, vertelde zijn broer ons. En nee, het hondje kan niet mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.