De klok van mijn moeder

Het eerste waar Olaf op af gaat als hij binnenkruipt, is de klok van mijn moeder. Een eenvoudig blokje gelakt hout van 15 centimeter bij 15 centimeter en zo’n 5 centimeter dik. De zwartmetalen wijzers flinterdun, de uren eenvoudig zwarte  stippen. Ongetwijfeld  Dutch Design uit de jaren 50.

In 1952 kregen mijn vader en moeder verkering. In 1954 trouwden ze. In de periode voor ze trouwden en samen konden wonen keken ze al wel samen naar meubels. Het zal ongeveer zo gegaan zijn:
‘We moeten ook nog een klok, vind je niet?’
‘Ja,’ zei mijn vader wat aarzelend, ‘misschien wel. Wat zou zo’n klok kosten?’
Waarop zij hem geruststelde en hem de klok liet zien die zij mooi vond. Eenvoudig, en helemaal in de lijn van het Pastoe-meubilair dat ze al hadden uitgezocht.

De klok heeft hun hele leven op het theekastje gestaan. Hij had tot – ik schat – 1980 – een aandrijving op 220 V. Die moet kapot zijn gegaan waarna mijn moeder een nieuw snoerloos mechaniekje liet plaatsen, waarschijnlijk bij Van Maanen aan de Hoogstraat. Hij deelde het kastje met foto’s van dierbare overleden familieleden en een bosje fresia’s. En later met de foto’s van hun overleden dochter. En een vaasje fresia’s. Die eerste huwelijksjaren tikte hij dat het een lieve lust was. En later zorgde hij voor orde en rust en regelmaat. En weer later hielp hij de eindeloos te lange uren in verteerbare stukjes te delen en nog weer later bood hij de troost van de tijd.

Wat doet tijd met verdriet? Troost? Nee. Hooguit dit: dat nu niet duurt; dat er een later is. Waarin je kleinkinderen krijgt, waarin je nog kunt studeren, waarin je nog zo veel voor anderen kunt betekenen.

Toen mijn moeder overleed, kreeg ik het theekastje. En de klok. In Leermens stonden ze op mijn werkkamertje, met als het even kon een bosje fresia’s. Toen we verhuisden, zette ik de klok weer op zijn kastje, boven op mijn werkkamer. Al snel bedachten we: hij hoort beneden. Onder de levenden, daar waar de achterkleinkindertjes hem zo verschrikkelijk graag eens van dichtbij willen bekijken. Op willen pakken en bevoelen en die flinterdunne, trage wijzers vooruit helpen. Ik begrijp die aandrang. En wee mij als ik de avond voor ze komen, vergeet hem op de kast te plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: