O, de liefde

Zo tegen 7 uur, als het schemert, komen ze overeind. Een beetje stram. Ze staan zwijgend tegenover elkaar. Zij heeft haar hoofd op zijn borst. Hij het zijne op haar hoofd. Ze omhelzen elkaar. Er gaat iets dramatisch vanuit. Dit moet de laatste keer zijn, het kan niet anders. Zij terug naar haar land, hij naar het zijne. Een huwelijk is uitgesloten, dat gaan de ouders nooit goed vinden. En bovendien, waar gaan ze van leven?

Het moment dat ze elk hun kant op fietsen zag ik nog nooit. Het moet een hartverscheurend tafereel zijn. Het moment dat ze elkaar treffen trouwens ook niet. Die vreugde! Nee, ze zijn er plots. Ze zijn er ook plots niet meer.

Maar morgen, weet ik zeker, morgen zitten ze er weer. Als het droog is treffen ze elkaar zo rond een uur of drie op het muurtje schuin tegenover ons huis. Ze praten, ze eten het brood dat ze allebei bij zich hebben, ze zitten stil en kijken elkaar aan, zij legt haar hoofd in zijn schoot, zij legt haar hoofd op zijn schouder, hij het zijne op haar schouder, ze kijken elkaar aan, ze praten, ze zwijgen, ze zitten naast elkaar, de handen ineengestrengeld.

Al zo’n twee maanden. Ik groet ze als ik thuiskom, ze groeten niet terug. Ze hebben alleen oog voor elkaar. O, de liefde, de liefde.

Eén gedachte over “O, de liefde”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: