Tijd voor de wandeling

Mijn telefoon liet me een foto zien die ik maakte in Frankrijk, op een snikhete dag, ergens in een verlaten dorp, ergens op een stevige heuvel pal onder de zon. U ziet de foto hierboven.

‘Kom Pierre, het is tijd voor je wandeling.’ Ze liet er geen gras over groeien en pakte hem bij de hand. Met de andere hand deed ze de deur open. Hij wilde niet, Pierre.
‘Laat me alsjeblief, ik ben moe.’
‘Het spijt me maar je weet wat de dokter zei … iedere dag echt even op en neer naar de kerk. Minstens.’
‘Welke dokter? Hebben wij een dokter?’
‘Ja schat, wij hebben een dokter. Jij hebt een dokter en die maakt zich zorgen over je. Ik ook. Je moet er nu even uit.’
Hij zuchtte en pakte zijn hoed.
Zij zuchtte en zette zijn hoed af.
‘Kom.’
En daar gingen ze. Een broze oude man, krakend in zijn voegen, aarzelend over de bestemming, aarzelend over het doel, in de brandende middaghitte ergens in de Provence. Een moeë, tanige oude vrouw, gedecideerd, ongeduldig, geïrriteerd, boos op hem, boos op zichzelf.

We bekeken het van een afstandje. We zagen hoe ze de bocht om gingen richting de kerk.

Ongetwijfeld zal ze er een moment geaarzeld hebben. Misschien toch even een kaarsje branden? Maar dat redde hij niet meer, zag ze. Ze draaide en aanvaardde de terugtocht.
‘Nu even flink zijn.’ De weg terug was omhoog.

O, de liefde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: