Een knuffeldynastie

Denk niet dat deze beer vergeten of verloren is. Hij poseert.

Op de vakantiefoto die de moeder van de kleinkinderen ons gisteren stuurde, zien we mijn oudste zoon met zijn oudste zoon. Ze fotograferen beer. Het is een plaatje.

Beer is deel van de familie, hij praat, denkt, eet, plast, poept, snurkt, leeft. Beer is van goede komaf. Hier op zolder ligt de Beer van de vader van de kinderen. Bij hem is er misschien wel sprake van een voltooid leven – je moet hem voorzichtig oppakken omdat veel vel weg is en de vulling verdwijnt. Ook deze Beer was niet meer weg te denken uit ons leven. En ja, ook ik had een knuffel die alles voor me betekende. Een zwarte poedel die na een paar jaar van intensief leven van mijn moeder een nieuwe vacht kreeg, gemaakt van de bruine voering van een bromfietshandschoen van mijn vader. Op een ochtend werd ik wakker en daar lag Blackie maar nu bruin en zonder krullen. Onmiskenbaar onherkenbaar dezelfde. Blackie is niet meer. Ik heb geen foto’s van hem. Ik denk dat mijn vader dat heel vreemd had gevonden: een foto van een knuffel maken. Ik denk dat mijn moeder het vanzelfsprekend had gevonden.

Wat is dat voor een gen dat maakt dat je als kind je ziel en zaligheid verknoopt met die van een beer?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: