Het onvertogen woord

Ooit – we schrijven 1984 – gaf ik les, onder andere aan een 4-havo-klas. Het was m’n eerste jaar als docent. Ik was 26, zij waren 16. En nee, ik was nog niet zo “fit-to-the-job”. De rector die me aannam, wist dat. Hij vroeg me in het sollicitatiegesprek of ik tijdens mijn stages wel eens ordeproblemen had gehad. Ik bekende ruiterlijk van ja. 4 havo. Dat vond hij een pluspunt, alleen zo wist je waar je aan begon.

Het waren zware maanden, die eerste maanden met die ene klas. Ik was een enthousiaste docent. En zij waren niet bijster geïnteresseerd maar desgewenst best bereid om wat op te steken als dat aan de orde was maar wel op hun manier en in hun tempo en op hun moment. Soms hadden we een fijne les, soms een afschuwelijke. Maar altijd altijd zogen ze de energie en flair en zorgzaamheid uit me, altijd op zoek naar de grens.

Op zo’n moment zei ik uitgeput en uitgeblust tegen een leerlinge die een vraag stelde: ‘Ach trut, weet je …’ waarop ik een uitleg had willen plaatsen. Mijn ‘trut’ was niet het hunne. Mijn ‘trut’ was liefdevol en bekommerd bedoeld, verzuchtend en een beetje moe en, toegegeven, recht uit het hart. Hun ‘trut’ was een naar scheldwoord. Later kwam het toch nog goed met die klas. Maar dat was pas later.

Eén gedachte over “Het onvertogen woord”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: