Oenothera Missouriensis

Vanmorgen vroeg had ik een afspraak met Jan en Dinie. Een vreemde gewaarwording. Mijn ouders heten Jan en Dinie en zijn overleden. Toen ik Jan en Dinie sprak kon ik het niet laten om het te benoemen: ze zaten daar zo knus naast elkaar aan tafel, samen bij de laptop.

Mijn Jan en Dinie waren bijna 60 jaar getrouwd. Mijn Jan en Dinie, ik mis ze.

Nadat mijn moeder (afgelopen zondag 7 jaar geleden) overleden was, werd ik vaak overvallen door de impuls om haar even te bellen. Mijn ouders konden zich enorm verheugen in andermans geluk. Als de Oenothera Missouriensis in bloei stond, bijvoorbeeld, of als de jongetjes een succes hadden beleefd. Míjn jongetjes.

Nu mijn jongetjes groot zijn en kinderen hebben of krijgen, zou ik m’n ouders erg blij maken met berichten over hun achterkleinkinderen. Over de ovenwekker die weer op de meest onverwachte momenten piept. Over de buikgriep. Over beer en de toverstokken. Over hoe Vestdijks ‘De zieke mens in de literatuur’ helaas niet helemaal ongeschonden achterbleef na de laatste logeerpartij. Nog steeds denk ik geregeld: ‘Even bellen’.

Die andere Jan en Dinie wisten zich niet zo goed raad met mijn bekentenis. Zij at haar broodje en daarmee was iedere gelijkenis met mijn ouders weg. Mijn moeder kreeg ’s morgens geen hap door haar keel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: