Die ene merel

Er is die ene zwarte gitzwarte merel op de rand van het groene – nu grauwe – dak van onze schuur. Hij vertrouwt me niet, hij vertrouwt me niet. Ik wil hem geen kwaad berokkenen, ik wil dat hij zich thuisvoelt. Ik heb het beste met hem voor. Ik bied hem graan, ik maak hem een heerlijk badje. Het graan eet hij, in het badje poedelt hij, maar mij vertrouwen doet hij niet.

Er is die ene zwarte gitzwarte merel  op de rand van het dak. Argwanend. Bewegingloos volgt hij mijn bewegingen. In zijn eentje definieert hij dat groene grauwe dak tot natuur waar wat te halen valt. Als ik te dichtbij kom, scheert hij zich weg en vlucht naar het hoogste puntje van de buurt en houdt hij zijn tuin  van daaraf in de gaten. Mijn tuin is zijn tuin maar hij ziet dat anders.

Straks gaat hij aan de slag met zijn nest goed verstopt in de muur van klimop. Dan dwingt zijn aanstaand kroost hem tot wat meer tolerantie. Dan kan hij niet weg zonder de jeugdzorg op zijn dak te krijgen. Het is niet makkelijk om een merel te zijn.

Sinds kort zingt ’s avonds de merel nog even, net na het niet meer schemert. Sinds kort zingt ’s morgens de merel nog even, net voor dag en dauw. Sinds kort is er weer die ene zwarte gitzwarte merel. Altijd die ene zwarte gitzwarte merel. Jaar in jaar uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: