Ze ging

‘Dit is de laatste keer dat ik u help’ zei ze terwijl ze resoluut een hele kaas doormidden sneed. Het klonk verontschuldigend. Het klonk ook erg finaal. Mede door die enorme kaas waar ze rücksichtslos het mes in zette. Haar naam ken ik niet. Van haar leven weet ik niets. Maar ze ging weg. Het gaat me aan het hart. Ze was – met haar collega’s in de kaaswinkel- een constante factor in mijn boodschappen en dus in mijn leven.

Eigenlijk heb ik het liefst dat alles bij het oude blijft, zeker als het de buitenwereld betreft. Avontuur wordt zwaar overschat. Vastigheid. Duidelijkheid. Misschien is het gemakzucht (waarom de oesterzwammen verplaatsen, ze lagen goed waar ze lagen). Maar het is toch vooral gehechtheid. Dat heerlijk weten dat je gekend wordt. Dat heerlijke kennen. Ik zit tegenwoordig ook in het sociaal werk en mag nu dus ook het woord ‘verbondenheid’ gebruiken.

Ze wordt vrachtwagenchauffeur. Dat is een avontuur. Ik wees haar (en waarschijnlijk hebben honderd andere klanten dat ook gedaan) op de verschillen. De hele dag met mensen werken versus de hele dag alleen op de weg zijn. Ze wist het. ‘Maar ik denk dat het beter bij mij past’ vertelde ze en misschien heeft ze gelijk. Ze begon er onbedaarlijk bij te blozen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: